Wet van Curie

De wet van Curie beschrijft het verband tussen de magnetische susceptibiliteit χm van een stof en de absolute temperatuur , indien er sprake is van ideaal spin-paramagnetisme. De wet werd in 1896 voor het eerst in deze vorm geformuleerd door Pierre Curie. In 1907 ontwikkelde de Franse fysicus Pierre-Ernest Weiss de wet van Curie verder tot de wet van Curie-Weiss, door rekening te houden met coöperatieve effecten. Men verkrijgt deze wet wanneer men een ideaal systeem bekijkt dat uit N deeltjes met halftallige spin bestaat. Onder een ‘ideaal’ systeem wordt hier verstaan dat * de grondtoestand van de deeltjes thermisch geïsoleerd is, * er geen is, * er geen ligandenveldeffect optreedt, * er geen magnetische anisotropie is * en er geen collectieve magnetische effecten zijn, dat wil zeggen dat er geen magnetische wisselwerking tussen de deeltjes is.