Prawo Gustafsona

Prawo Gustafsona (znane także jako prawo Gustafsona-Barsisa) – prawo w inżynierii komputerowej, które stanowi, że każdy wystarczająco duży problem może być efektywnie zrównoleglony. Prawo Gustafsona jest ściśle związane z prawem Amdahla, które określa limit przyspieszenia spowodowanego zrównolegleniem. Zostało po raz pierwszy sformułowane przez w 1988 roku. gdzie: – liczba procesorów, – przyspieszenie, – część procesu, której nie da się zrównoleglić. Prawo Gustafsona odnosi się do wad prawa Amdahla, które nie jest skalowalne do tego stopnia, aby brać pod uwagę dostępność mocy obliczeniowej przy rozrastaniu się maszyny. Usuwa problem ustalonego rozmiaru problemu lub ustalonego ładowania obliczeń na równoległych procesorach: zamiast tego proponuje koncepcję ustalonego czasu, która prowadzi do skalowanego przyspieszenia. Prawo Amdahla bazuje na ustalonym obciążeniu roboczym lub znanym rozmiarze problemu. Wynika z tego, że sekwencyjna część programu nie zmienia się wraz z rozmiarem maszyny (np. liczba procesorów), natomiast zrównoleglona część jest równomiernie rozdzielona na procesorów. Efektem prawa jest przesunięcie w rozwoju tworzenia zrównoleglających kompilatorów i redukcja szeregowych części rozwiązań w celu poprawy wydajności systemów równoległych.