księgi historyczne Starego Testamentu

Księgi historyczne Starego Testamentu – dwadzieścia jeden z czterdziestu sześciu ksiąg (kanonicznych i ksiąg deuterokanonicznych Starego Testamentu według przekładu Biblii Tysiąclecia). Opisują one wydarzenia z historii Narodu Wybranego. Do ksiąg historycznych Starego Testamentu należą: * Pięcioksiąg – Księga Rodzaju, Księga Wyjścia, Księga Liczb, Księga Kapłańska oraz Księga Powtórzonego Prawa * Księga Jozuego * Księga Sędziów * Księga Rut * 1 i 2 Księga Samuela * 1 i 2 Księga Królewska * 1 i 2 Księga Kronik * Księga Ezdrasza * Księga Nehemiasza z ksiąg deuterokanonicznych: * Księga Tobiasza * Księga Judyty * Księga Estery * 1 i 2 Księga Machabejska Sześć z tych ksiąg (Jozuego, Sędziów, dwie księgi Samuela i dwie Królewskie) hebrajska Biblia zaliczała do Proroków. Określano je jako „Prorocy Pierwsi". Relacja historyczna zawarta w tych księgach jest podporządkowana idei ukazania wypełniania się Bożego poselstwa w życiu narodu. Dlatego jest to historia prorocka. Autorzy tych sześciu Ksiąg skoncentrowali się na czterech zasadniczych tematach: * panowaniu królewskim, * działaniu proroków i wypowiadanych przez nich słowach Boga, * dziejach świątyni w Jerozolimie, * sposobowi w jaki oddawano cześć Bogu. Historia panowania poszczególnych królów jest tutaj oceniana przez pryzmat wierności Panu i wyłączności oddawania czci dla Boga.