Hiperdoncja

Hiperdoncja, zwiększenie liczby zębów (łac. hyperdontia; z gr. νπερ – zbyt dużo, οδοντ – ząb, -ια; ang. hyperdontia) – zaburzenie rozwojowe polegające na obecności zębów nadliczbowych o nieprawidłowej budowie albo prawidłowo zbudowanych zębów dodatkowych. W uzębieniu mlecznym hiperdoncję obserwuje się rzadko (0,3-1,8%), w uzębieniu stałym częściej (2-3,1%). Występuje częściej u mężczyzn niż u kobiet (2:1) i częściej dotyczy szczęki niż żuchwy (9:1). Nadmierna liczba zębów może być: * prawdziwa (hyperdontia vera) * rzekoma – (pozorna) (hyperdontia spuria) – spowodowana przetrwaniem zęba mlecznego * trzecie ząbkowanie (dentitio tertia) – gdy po usunięciu zębów stałych wyrzynają się wcześniej Najczęstsze formy nadliczbowych zębów to: * mesiodens – ząb pośrodkowy – występujący w szczęce między siekaczami przyśrodkowymi * zęby zatrzonowe (dentes distomolares) – występują za trzecim zębem trzonowym lub po jego stronie językowej * zęby przytrzonowe (dentes paramolares) – zlokalizowane policzkowo lub językowo między pierwszym a drugim lub drugim a trzecim zębem trzonowym Na ogół zwiększona liczba kilku zębów występuje symetrycznie.Objawy tego zaburzenia rozwojowego wynikają najczęściej z zaburzenia funkcji stawu skroniowo-żuchwowego. Hiperdoncja może stanowić część obrazu klinicznego zespołów wad wrodzonych, takich jak: * dysplazja obojczykowo-czaszkowa * zespół Gardnera * zespół Crouzona * zespół Ehlersa-Danlosa * zespół LEOPARD * .