Itaka

Itaka (gr. Ιθάκη, Ithákī) – grecka wyspa na Morzu Jońskim, w archipelagu Wysp Jońskich, na zachód od wybrzeży Peloponezu, w administracji zdecentralizowanej Peloponez, Grecja Zachodnia i Wyspy Jońskie, w regionie Wyspy Jońskie, w jednostce regionalnej Itaka, w gminie Itaka. W 2011 roku liczyła 3231 mieszkańców. Główną miejscowością i portem wyspy jest , zwana również Wati (1920 mieszkańców), położona w wąskiej, głębokiej zatoce. Wyspa ma charakter górzysty (wysokość do 804 m n.p.m.). Zajmuje powierzchnię 96 km² i obejmuje dwa główne masywy wapienne połączone ze sobą wąskim przesmykiem. Od zachodu oddzielona jest od Kefalinii wodami . Na wyspie odkryto ślady kultury mykeńskiej, być może była ośrodkiem handlowym pośredniczącym między różnymi strukturami państwowymi basenu Morza Śródziemnego. Porośnięta jest głównie makią. Na wyspie uprawia się winorośl i oliwki. Od II w. p.n.e. wyspa była we władaniu Rzymu, a później Bizancjum. W XII i XIII wieku przeszła we władanie Normanów, potem przez krótki czas imperium osmańskiego, by w końcu stać się własnością Wenecji. Następnie w XVIII wieku władali nią Francuzi; w latach 1800-1807 była częścią Republiki Siedmiu Wysp, a w XIX wieku rządzili nią Brytyjczycy. Wyspa została wyzwolona przez Grecję w 1864 roku. W latach 50. XX wieku, wyspa została odbudowana po trzęsieniu ziemi. Obecnie jest popularnym miejscem podróży turystycznych. Według Homera Itaka była rodzinną wyspą Odyseusza, który był jej królem.