Lodewijk Napoleon Bonaparte

Lodewijk Napoleon Bonaparte (oorspronkelijk: Luigi Napoleone Buonaparte) (Ajaccio, 2 september 1778 – Livorno, 25 juli 1846), bijgenaamd de Lamme Koning, Lodewijk de Goede en Konijn van 'Olland , was een jongere broer van keizer Napoleon I en de vader van de latere Franse keizer Napoleon III. In 1806 werd hij op last van zijn broer Napoleon koning van Holland. Historici beschouwden hem lange tijd niet als een zelfstandig vorst, maar louter als een gekroonde gouverneur, in dienst van de echte machthebber Napoleon I. Ook zijn echtgenote Hortense beschreef zijn functie op die manier. In de tegenwoordige geschiedschrijving wordt genuanceerder gedacht over Lodewijk Napoleons regering. Hij probeerde toch een eigen koers te varen en kwam, tegen de instructies van zijn broer, op voor de belangen van het koninkrijk Holland. Dat leidde tot steeds toenemende conflicten met zijn broer. Als gevolg daarvan trad hij in 1810 zelf af, als teken van protest, en kroonde zijn zoon, toen zes jaar oud, tot koning van Holland. Zeeland en Noord-Brabant waren toen al door Napoleon bij Frankrijk ingelijfd. Na Lodewijks aftreden, werd het hele koninkrijk Holland geannexeerd door Frankrijk. De koning van Holland, door zijn onderdanen aanvankelijk gezien als louter zetbaas van Napoleon, maakte zich snel geliefd onder het volk door zijn betrokken optreden bij rampen en de hulp die hij zelf actief bood.