Kampania o Nową Brytanię

Kampania o Nową Brytanię – kampania stoczona podczas II wojny światowej na Pacyfiku pomiędzy siłami alianckimi i japońskimi. Kampania została zainicjowana przez aliantów pod koniec 1943 roku jako część dużej ofensywy, której celem było zneutralizowanie ważnej japońskiej bazy w Rabaulu, największym porcie Nowej Brytanii, i została przeprowadzona w dwóch fazach od grudnia 1943 do końca wojny w sierpniu 1945 roku. Początkowe walki na Nowej Brytanii toczyły się wokół zachodniego krańca wyspy w grudniu 1943 i styczniu 1944 roku, a siły amerykańskie (112 Pułk Kawalerii, później 1 Dywizja Marines) wylądowały na brzegu i zabezpieczyły obszar wokół oraz przylądka Gloucester. Następnie w marcu 1944 roku nastąpiło kolejne lądowanie pod , po którym doszło do niewielkich walk na wyspie. W październiku 1944 roku australijska przejęła odpowiedzialność za wyspę od wojsk amerykańskich i w następnym miesiącu przystąpiła do lądowania w , po czym rozpoczęła ograniczoną ofensywę w celu zabezpieczenia linii obronnej w najcieńszym przewężeniu wyspy pomiędzy zatokami i , za którą blokowali przeważające siły japońskie do końca wojny. Japończycy uważali kampanię na Nowej Brytanii za akcję opóźniającą i utrzymywali swoje siły skoncentrowane wokół Rabaulu w oczekiwaniu na atak naziemny w tamtym rejonie, który nigdy nie nastąpił. Operacje na Nowej Brytanii są uważane przez historyków za sukces sił alianckich. Jednak niektórzy z nich kwestionują konieczność stoczenia tej kampanii. Ponadto australijscy historycy odnieśli się krytycznie do faktu słabego wsparcia lotniczego i morskiego przydzielonego do operacji na wyspie od października 1944 roku do końca wojny.