Staw krzyżowo-biodrowy

Staw krzyżowo-biodrowy (łac. articulatio sacroiliaca) – u człowieka staw płaski tworzony przez kość krzyżową i kość biodrową, o niewielkiej ruchomości, wzmocniony silnymi więzadłami. Powierzchnie stawowe tworzy powierzchnia uchowata kości biodrowej (facies aurticularis ossis ilii) oraz powierzchnia uchowata kości krzyżowej (facies auricularis ossis sacri). Pokryte są one przez chrząstkę włóknistą, dwukrotnie grubszą na powierzchni stawowej kości krzyżowej, a między nimi znajduje się wąska szczelina stawowa. Staw posiada torebkę stawową o krótkich włóknach, która w niewielkim stopniu blokuje kości przed przemieszczaniem się. Z tego względu wewnątrz stawu występują dodatkowe więzadła krzyżowo-biodrowe międzykostne – ligg. sacroiliaca interossa, a na zewnątrz stawu odpowiednio więzadła krzyżowo-biodrowe brzuszne – ligg. sacroiliaca ventrale oraz więzadła biodrowo-krzyżowe grzbietowe (ligg. sacroiliaca dorasalia). Więzadła krzyżowo- biodrowe międzykostne tworzą głębokie pęczki włókien skierowane przyśrodkowo, bezpośrednio do tyłu stawu i są przykryte przez więzadła krzyżowo- biodrowe tylne. Pośrednio staw wzmacniają więzadła: * biodrowo-lędźwiowe (lig. iliolumbale), * krzyżowo-guzowe (lig. sacrotuberale), * krzyżowo-kolcowe (lig. sacrospinale). Staw krzyżowo-biodrowy jest wzmocniony bardzo silnym aparatem więzadłowym i mimo że jest połączeniem maziowym powoduje to że ruchy w tym stawie są minimalne; czynnościowo jest to połączenie podobne do spojenia. Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.