modulacja jednowstęgowa

Modulacja jednowstęgowa (ang. Single SideBand, SSB) – modulacja amplitudowa charakteryzująca się znaczną oszczędnością mocy i szerokości pasma. Polega na wytwarzaniu tylko jednej wstęgi bocznej – górnej (ang. Upper SideBand, USB) lub dolnej (ang. Lower SideBand, LSB) – bez fali nośnej (praktycznie ze znacznym jej wytłumieniem). Modulacja amplitudowa generuje sygnał, który ma pasmo dwa razy szersze niż sygnał oryginalny. Modulacja jednowstęgowa unika podwajania pasma i utraty mocy potrzebnej do przesyłania fali nośnej kosztem większego skomplikowania urządzenia. Korzyści wynikające z zastosowania SSB: * cała moc nadajnika jest wykorzystywana do wyprodukowania tylko jednej wstęgi bocznej, * nadawany sygnał zajmuje węższe pasmo częstotliwości, co pozwala na pracę większej liczby nadajników w pasmie o tej samej szerokości, * zwężenie o około 50% pasma odbieranego przez odbiornik, co daje zysk w postaci poprawy stosunku odbieranego sygnału do szumu (zwężenie pasma o połowę to o 3 dB mniejsza moc szumów na wyjściu odbiornika), * brak fali nośnej, powodującej wzajemne interferencje sygnałów o zbliżonych częstotliwościach utrudniające odbiór, co stwarza możliwość czytelnego odbioru sygnałów odległych o kilkaset herców od innego sygnału SSB. Po raz pierwszy modulacja SSB została komercyjnie wykorzystana 7 stycznia 1927 w komunikacji radiowej między Londynem a Nowym Jorkiem. Modulacja jednowstęgowa jest powszechnie wykorzystywana do przeprowadzania radiowych łączności fonicznych przez krótkofalowców – głównie na falach krótkich (poniżej 10 MHz LSB, powyżej 10 MHz USB), ale również na UKF. Modulacja SSB była również wykorzystywana w liniach telefonicznych jako część technologii multipleksowania z podziałem częstotliwości (FDM).