Tadeusz Kotarbiński

Tadeusz Marian Kotarbiński (ur. 31 marca 1886 w Warszawie, zm. 3 października 1981 tamże) – polski filozof, logik i etyk, czołowy przedstawiciel szkoły lwowsko-warszawskiej, autor koncepcji reizmu, twórca etyki niezależnej oraz koncepcji opiekuna spolegliwego. Przewodniczący Polskiego Towarzystwa Filozoficznego (1927–1975), dziekan Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Warszawskiego (1929–1930), pierwszy rektor Uniwersytetu Łódzkiego (1945–1949), prezes (1946–1966) i członek honorowy Łódzkiego Towarzystwa Naukowego, członek rzeczywisty (1953) i prezes (1957–1962) Polskiej Akademii Nauk, członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (1929–1951) i Polskiej Akademii Umiejętności (1946–1951), przewodniczący Towarzystwa Kultury Moralnej (1946), przewodniczący Rady Naukowej Towarzystwa Naukowego Organizacji i Kierownictwa (1957–1968), przewodniczący Międzynarodowego Instytutu Filozoficznego (1960–1963), członek honorowy Towarzystwa Naukowego Płockiego. Członek Towarzystwa Wiedzy Powszechnej (1956), wiceprzewodniczący Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu (1958–1968), Budowniczy Polski Ludowej. Nauczyciel akademicki, wykształcił szereg filozofów kontynuujących tradycje szkoły lwowsko-warszawskiej. Wśród jego uczniów był m.in. Alfred Tarski.