Kod BCD

Kod BCD (ang. binary-coded decimal, czyli zapis dziesiętny kodowany dwójkowo lub kod dwójkowo-dziesiętny) – sposób zapisu liczby polegający na zakodowaniu kolejnych cyfr dziesiętnych tej liczby w systemie dwójkowym, przy użyciu tylko czterech młodszych bitów (zob. półbajt). Stosowany jest on głównie w elektronice i informatyce. Taki zapis pozwala na łatwą konwersję liczby do i z systemu dziesiętnego, jednak jego niedogodnością jest istniejąca nadmiarowość (wykorzystuje tylko 10 czterobitowych kombinacji z 16 możliwych). Kod BCD jest obecnie stosowany głównie w urządzeniach elektronicznych z wyświetlaczem cyfrowym (np. w kalkulatorach, miernikach cyfrowych) i w zastosowaniach finansowych informatyki (ujednoznacznia zapis części ułamkowych kwot i ułatwia dziesiętne zaokrąglanie). We współczesnych komputerach używane są dwa sposoby zapisu liczb w kodzie BCD na ośmiobitowych bajtach (zob. oktet): 1. * użycie tylko czterech najmłodszych bitów do zapisu pojedynczej cyfry; 4 starsze są wtedy ustawiane na jakąś konkretną wartość (np. 1111 jak w EBCDIC, 0011 jak w ASCII, czy 0000), 2. * zapis dwóch cyfr w każdym bajcie (bardziej znacząca w starszym półbajcie, a mniej znacząca w młodszym); jest to tak zwane spakowane BCD (ang. packed BCD). Wiele mikroprocesorów (w tym wszystkie wywodzące się od Intel 8080) posiada rozkazy i tak zwane flagi umożliwiające dodawanie i odejmowanie liczb BCD w wersji spakowanej.