Metoda Gierasimowa

Metoda Gierasimowa – metoda badawcza stosowana w antropologii fizycznej, polegająca na rekonstrukcji plastycznej wyglądu twarzy człowieka na podstawie zachowanych elementów czaszki. Nazywana jest metodą Gierasimowa od nazwiska rosyjskiego antropologa Michaiła Gierasimowa, który stał się współtwórcą otwartego w 1950 Laboratorium Rekonstrukcji Plastycznej Akademii Nauk ZSRR. Metoda oparta jest na związku między kształtem oraz grubością tkanki miękkiej czaszki a morfologią czaszki.Na początku Gierasimow wykonywał modele w plastelinie, potem metoda została udoskonalona. Kolejność działań przy stosowaniu tej metody jest następująca: * wykonanie odlewu czaszki, * wbicie w ważne anatomicznie miejsca kołeczków, na których zaznaczana jest grubość tkanki mięśniowej w danym miejscu, * umieszczenie kulek z polistyrenu w oczodołach, * nałożenie na odlew na wysokość zaznaczeń na kołeczkach, * uzupełnienie rekonstrukcji o włosy, brwi i inne szczegóły. Metoda ta wykorzystywana jest m.in. w kryminalistyce, czy archeologii.