skud

Skudo (wł. scudo, od łac. scutum czyli tarcza) – srebrna, talarowa moneta włoska (fajn: pierwotnie 30,485 grama, później 28,665 grama), bita od 1551 do 1865 r. w wielu mennicach. Skudo wartościowo było równe 100, potem 140 soldom. W Państwie Papieskim równowartością skudo było 100 baiocco. Pierwsze skudo zostało wybite w 1551 r. przez Karola V Habsburga w Mediolanie. Od XVI w. nazwy skudo używano także w odniesieniu do innych dużych srebrnych monet. Ich parametry metrologiczne różniły się w zależności od miejsca bicia. Nazwa skudo używana była również w końcu XVIII i pierwszej połowie XIX w. do oznaczania wartości pieniędzy papierowych. W drugiej połowie XX w. skudo bito jako monetę pamiątkową w Republice San Marino w złocie oraz przez Zakon Maltański w złocie i srebrze.