żywienie pozajelitowe

Żywienie pozajelitowe, żywienie parenteralne – jedna z form leczenia żywieniowego, które polega na podawaniu składników odżywczych (węglowodanów i tłuszczów), białka, wody, elektrolitów oraz pierwiastków śladowych drogą dożylną: * poprzez żyły obwodowe po uzyskaniu dostępu dożylnego za pomocą wenflonu lub * poprzez żyłę główną przy pomocy specjalnie założonego cewnika. Podstawowe zasady projektowania żywienia pozajelitowego zostały opracowane w latach 1967–1968. Dostarczanie drogą dożylną wszystkich niezbędnych składników, wchłanianych w normalnych warunkach przez przewód pokarmowy, nazywa się całkowitym żywieniem pozajelitowym.