Orbital antywiążący

Orbital antywiążący – orbital molekularny destabilizujący cząsteczkę, w którym elektrony mają wyższą energię niż gdyby przebywały na swoich orbitalach atomowych. Orbitale antywiążące są oznaczane gwiazdką, np. σ* lub π*. Funkcja falowa opisująca orbital antywiążący cząsteczki AB jest wynikiem odejmowania funkcji falowych ΨA i ΨB izolowanych atomów A i B: Ψ−AB = cAΨA − cBΨBgdzie cA i cB to współczynniki o wartościach właściwych dla najniższej energii orbitalu W orbitalach antywiążących prawdopodobieństwo znalezienia elektronu pomiędzy oddziałującymi atomami jest niskie, np. w cząsteczce H2 jest ono zerowe w połowie odległości między jądrami. * Porównanie energii cząsteczek wodoru i helu * Tworzenie się cząsteczki H2. Orbital antywiążący jest nieobsadzony. * Wzrost energii wynikający z obsadzenia orbitalu antywiążącego jest wyższy niż zysk energii wynikający z obsadzenia orbitalu wiążącego. W hipotetycznej cząsteczce helu He2 musiałby być obsadzony zarówno orbital wiążący, jak i antywiążący, co czyni ją niestabilną.