Struś syryjski

Struś syryjski (Struthio camelus syriacus) – wymarły podgatunek strusia czerwonoskórego – ptaka z rodziny strusi (Struthionidae). Zamieszkiwał Półwysep Arabski oraz Bliski Wschód. Zasięg występowania tego strusia w czasach prehistorycznych wydaje się być stały, ale wraz z wysuszeniem Półwyspu Arabskiego zniknął z niegościnnych obszarów pustyni, takich jak Ar-Rab al-Chali. W czasach historycznych struś syryjski występował prawdopodobnie w dwóch oddzielnych subpopulacjach: mniejszej w południowo-wschodniej części Półwyspu Arabskiego i większej na obszarze, gdzie dziś spotykają się granice Arabii Saudyjskiej, Jordanii, Iraku i Syrii. Zmierzając w kierunku Półwyspu Synaj, prawdopodobnie zintegrował się z innym podgatunkiem – strusiem północnoafrykańskim (S. c. camelus). Oba podgatunki wyglądały bardzo podobnie, możliwe, że samice strusia syryjskiego były nieco jaśniejszej barwy. Struś syryjski był nieco mniejszy od północnoafrykańskiego: skok 390–465 mm u strusia syryjskiego i 450–530 mm u północnoafrykańskiego; wymiary pokrywają się w niewielkim przedziale. Struś syryjski od dawna zajmuje znaczące miejsce w kulturze regionu. Dorosły struś z jedenastoma młodymi został przedstawiony na słynnym prehistorycznym „Graffiti Rock I” (rysunki wyryte na skale datowane na 2000–1000 p.n.e. odkryte w pobliżu Rijadu). W Mezopotamii był wykorzystywany jako zwierzę ofiarne i przedstawiany na dziełach sztuki, malowany na kubkach i innych przedmiotach wykonanych ze strusich jaj, sprzedawanych aż po Etrurię w okresie nowoasyryjskim. Żydowska opinia o tym ptaku była mniej korzystna. Fakt, że samica strusia może pozostawić gniazdo bez opieki (jaja mają grubą i mocną skorupę chroniącą przed drapieżnikami), stał się powodem dla reprymendy zapisanej w Księdze Hioba (Hi 39:13 -18) i Lamentacjach Jeremiasza (Lamentacje 4:3). Możliwe, że struś syryjski znajdował się wśród ptaków zakazanych Żydom i uznawanych za niekoszerne w Księdze Kapłańskiej (Kpł 11:16), jednakże Izraelici znali prawdopodobnie inny podgatunek – strusia północnoafrykańskiego, który w tamtym czasie występował w egipskiej dolinie Nilu. W czasach rzymskich był duży popyt na strusie, które wykorzystywano w venatio (widowiskowych walkach z udziałem zwierząt, często egzotycznych) lub w kuchni. Były to zazwyczaj strusie północnoafrykańskie, a nie strusie syryjskie, gdyż te ostatnie występowały jedynie na przygranicznych terenach Imperium Rzymskiego. Jednak znacznie później pióropusze ze strusia syryjskiego zostały uznane za bardziej wartościowe ozdoby, w porównaniu do piór strusi północnoafrykańskich. W epoce ekspansji islamu struś syryjski reprezentował bogactwo i elegancję. Polowanie na strusie stało się popularną rozrywką dla bogaczy i szlachty (jeśli zabito strusia w odpowiedni sposób, jego mięso uznawane było przez muzułmanów za halaal). Jaja, pióra i skóry były szeroko wykorzystywane w rękodziele. Zarówno produkty otrzymane ze strusi, jak i żywe ptaki były eksportowane aż do Chin.