Homo floresiensis

Homo floresiensis (człowiek z Flores) – wymarły gatunek hominida, wyróżniający się drobną budową ciała i niewielkim mózgiem, odkryty w 2003 w Liang Bua – wapiennej jaskini na indonezyjskiej wyspie Flores. Ostatnie szczątki jego przedstawicieli – niemal kompletny szkielet kobiety – datuje się na około 50 tys. lat. W pobliżu odkryto też szczątki ośmiu innych przedstawicieli tego gatunku oraz kamienne narzędzia datowane na okres od 50 do 190 tys. lat. Flores cieszy się sławą zaginionego świata, gdzie gatunki dawno wymarłe w innych częściach świata żyły jeszcze stosunkowo niedawno lub żyją nadal, przybrawszy formy skarlałe lub gigantyczne poprzez specjację allopatryczną. Na wyspie znaleziono szczątki karłowatego stegodona – trąbowca, blisko spokrewnionego ze słoniem indyjskim oraz spokrewnione z waranami z Komodo wielkie jaszczurki. Z tego też względu wielkie poruszenie w kręgach akademickich wywołały pierwsze wyniki badań szczątków kobiety z Flores, datujący jej śmierć na około 12 tys. lat temu, co czyniłoby ten gatunek ostatnim zamieszkującym ziemię hominidem nienależącym do grupy homo sapiens. w 2016 r. wyszło jednak na jaw, że wspomniane badania zostały przeprowadzone nierzetelnie, a ostatnia stwierdzona przedstawicielka Homo floresiensis umarła przed około pięćdziesięcioma tysiącami lat, choć nie jest wykluczone, że część jej towarzyszy, których pozostałości nadal nie odkryto, przetrwała w dżungli znacznie dłużej (co mogą sugerować żywe wśród floreskich tubylców jeszcze w XIX wieku legendy o , małym owłosionym człowieku). Odkrywcy Homo floresiensis nazwali go „hobbitem” przez skojarzenie z postacią z powieści J.R.R. Tolkiena.