Also known as neo-Ricardian school
The neo-Ricardian school is an economic school of thought that derives from the close reading and interpretation of David Ricardo by Piero Sraffa, and from Sraffa's critique of neoclassical economics as presented in his The Production of Commodities by Means of Commodities, and further developed by the neo-Ricardians in the course of the Cambridge capital controversy. It particularly disputes the neoclassical theory of income distribution. Robert Rowthorn, in his 1974 article, Neo-classicism, neo-Ricardianism and Marxism in the New Left Review (I, 86), coined the name. Franklin Delano Rooseve
De neoricardiaanse school, ook wel sraffiaanse school, is een stroming in de economische wetenschap die in de jaren 60 van de twintigste eeuw opkwam. Grondlegger was de Italiaanse econoom Piero Sraffa, die in zijn Production of Commodities by Means of Commodities (1960) een herwaardering van het gedachtegoed van de klassieke econoom David Ricardo bepleitte. De neoricardianen worden wel tot de postkeynesianen gerekend. De neoricardiaanse theorie verschilt van de dominante neoklassieke economie in de afwijzing van het neoklassieke kapitaalbegrip, waarvan Sraffa had aangetoond dat dit inconsistent was (zie Cambridge-Cambridgecontroverse). In plaats daarvan hanteren de neoricardianen een definitie van kapitaal die dichter bij die van Ricardo en Marx ligt. Met de marxisten verschillen de neoricardianen van mening over de arbeidswaardetheorie: deze wijzen de neoricardianen af ten gunste van een directe verklaring van prijzen als productieprijzen, zodat er geen optreedt.
Abstract from DBpedia / Wikipedia · CC BY-SA
Discovered by embedding cosine similarity (sentence-transformers MiniLM, 384-dim).