schors

De primaire schors of cortex is bij de plantenanatomie van vaatplanten het gedeelte tussen centrale cilinder en exodermis of (bij primaire wortels) de rhizodermis. Schorsweefsel is parenchymatisch, en heeft intercellulairen. De endodermis is de binnenste laag van de primaire cortex van de wortel en dient als fysiologische barrière tussen de cortex en de centrale cilinder. In het spraakgebruik is de schors (anatomisch gezien de bast) de buitenzijde van de stam en de tak van houtige planten en is het dode buitenste deel van de bast van een boom, struik of liaan. Het bestaat uit verschillende weefsels, waaronder kurk. De wanden van deze cellen zijn ondoorlaatbaar door afzetting in de celwand van suberine, dat sterk op lignine lijkt, wat de plant beschermt tegen allerlei invloeden van buiten, in de vorm van schimmels, bacteriën of beschadigingen. Er kunnen zich kurklagen ontwikkelen op verschillende diepten in de schors (cortex), van vlak onder de epidermis tot net buiten de centrale cilinder met de vaatbundels en het merg. De functie van deze korst of rhytidoma is de bescherming van de stengel of tegengaan van vochtverlies. Er kunnen meerdere kurklagen gevormd worden. Kurklagen kunnen soms grote dikte bereiken. Sommige soorten kardinaalsmuts of iep hebben kurklijsten op de takken. De bekendste 'schors' wordt gevormd door de in Portugal groeiende kurkeik (Quercus suber uit de familie van de Fagaceae of napjesdragersfamilie), die om de tien jaar een oogstbare laag afgeeft en waarvan kurken voor onder andere wijnflessen gemaakt worden. * Afstervende bast van witte paardenkastanje. * Geoogst schors van kurkeik. Bij enkele soorten houtige gewassen groeit op de jonge twijgen de bast in eerste instantie als kurklijsten (vleugelvormige lijsten), die mogelijk een rol spelen bij het ontmoedigen van vraat. Bomen en struiken in Nederland waarbij kurklijsten voorkomen zijn kardinaalsmuts en gladde iep (beide inheems), en amberboom (sieraanplant). Beschrijvende plantkunde: terminologie voor zaadplanten