Język kumbryjski

Język kumbryjski – wymarły język należący do grupy języków brytańskich. Był on używany w średniowieczu na terenie dzisiejszej Północnej Anglii i południowej części Niziny Środkowoszkockiej. Został wyparty głównie przez język staroangielski. Jest językiem blisko spokrewnionym z . Nazwa pochodzi od słowa Cumbri będącego określeniem Celtów i oznaczającego rodaka. Nie zachowały się żadne pisemne źródła w języku kumbryjskim, oprócz trzech słów zawartych w jedenastowiecznym, łacińskim tekście Leges inter Brettos et Scotos, które są określeniami kar pieniężnych. Są to: galnes, mercheta, kelchyn – suma płacona władcy za prawo do wydania córki za mąż. Głównym źródłem wyrazów o pochodzeniu kumbryjskim są nazwy geograficzne. * Glasgow – od słów odpowiadających walijskiemu glas gau – zielona dolina * Lanark – od walijskiego llanerch – polana * Partick – zagajnik * Cathcart – las nad rzeką Cart * Mindrum – grzbiet górski * Penicuik – wzgórze kukułki