Prawo Moseleya

Prawo Moseleya – empiryczne prawo fizyczne mówiące, że pierwiastki kwadratowe z częstotliwości linii widm rentgenowskiego pierwiastków chemicznych różniących się liczbą atomową Z układają się na linii prostej: gdzie: – częstość promieniowania rentgenowskiego, – długość fali promieniowania, – częstotliwość promieniowania, gdzie prędkość światła, – ładunek jądra (liczba atomowa), – stałe dla danej linii widmowej. Prawo powyższe zostało sformułowane w 1914 r. przez Henry’ego Moseleya. Można je też zapisać dla częstotliwości promieniowania jako notacja Siegbahna gdzie: stała Rydberga lub dla energii kwantów promieniowania rentgenowskiego (odpowiada energii przejść elektronowych w atomie): gdzie: stała Rydberga, gdzie: – stała Plancka, Widma rentgenowskie pierwiastków chemicznych, tzw. widma charakterystyczne, układają się w charakterystyczne serie nazywane (seria odpowiada największej energii), których najbardziej energetyczne linie oznaczane są odpowiednio * Dla serii * Dla serii (w przybliżeniu) Prawo Moseleya było wykorzystane do odkrycia „brakujących pierwiastków”, np. Hf prawie identyczny chemicznie z cyrkonem Zr został zidentyfikowany w 1923 roku dzięki swojemu widmu rentgenowskiemu przez Holendra i Węgra .